Από την Βάλια Κάλντα ως τα Βαρδούσια

Ένα παλιό ταξιδιωτικό που είχε γράψει ένας φίλος για το ταξίδι που είχαμε κάνει τότε στην Πίνδο. Αν και δεν τον έχετε γνωρίσει γιατί μας τον πείρε το τζιβαέρι, είναι ωραίο ταξιδιωτικό και νομίζω ότι θα το απολαύσετε. Κείμενο κυρίως δικό του, φωτογραφίες και των δύο. Καλή ανάγνωση!

Δυο χρόνια είχα να ταξιδέψω, είναι πολύς ο καιρός. Ένα χρόνο πάλευα στην Βαρυμπόμπη και στα “περίχωρα” της Αττικής και ένα χρόνο πάλευα στην μαμά πατρίδα. Το σύνδρομο στέρησης είχε αρχίσει να παίρνει επικίνδυνες διαστάσεις, μιας που τον τελευταίο μήνα πριν απολυθώ κατέβαινα το μονοπάτι για να πάω να φυλάξω την πύλη και κοίταζα για “πατήματα”. Μέτα την απόλυση μου είχε κατευθείαν δουλειά, είναι δύσκολο να μένεις ένα ολόκληρο χρόνο χωρίς να πληρώνεσαι, οπότε η ιδέα της μοτοβόλτας αμέσως μετά πήγε περίπατο…

Στην ίδια φάση περίπου βρισκόταν και ο Γιώτης, έτσι κι’ αλλιώς το τελευταίο μεγάλο ταξίδι ήμασταν πάλι συνοδοιπόροι, κατεβήκαμε την Ελλάδα από Λίμνη Κερκίνης μέχρι Λίμνη Πλαστήρα χωμάτινα. Δουλειές, γάμοι, γέννες κλπ τον είχαν κρατήσει κι’ αυτόν για δυο χρόνια “καθηλωμένο”. Κάθε σαββατοκύριακο βέβαια ήμασταν στην “μπόμπη” όμως και το ταξίδι χρειάζεται…

Όπως καταλαβαίνετε, η αφορμή δεν χρειαζόταν να είναι μεγάλη για να πούμε ότι φεύγουμε. Μια φωτογραφία από το προηγούμενο ταξίδι που ανέβασα σε ένα τόπικ έφτανε. Δυο απαντήσεις αργότερα είχαμε κανονίσει το που και το πότε….

Βάλια Κάλντα – Βαρδούσια έλεγε για φέτος το μενού. 5 μέρες. Η ετοιμασία γνωστή, τα πράγματα που πρέπει να πάρουμε μαζί μπαίνουν πλέον αυθόρμητα στα σαμάρια και το ταξίδι ξεκινάει από την στιγμή που λες το ΟΚ. Από κει και μετά απλά περιμένεις και το σωμα να ξεκινήσει…

Ένα μεσημέρι μετά την δουλειά κλείνω τα εισιτήρια του καραβιού μιας που πλέον είμαι στα πάτρια εδάφη ξανά (Κρήτη) και ένα απόγευμα απλά τσεκάρω ότι από την μετακόμιση δεν έχω χάσει κάτι από τα απαραίτητα για μια βδομάδα χωμάτινη….

Παρασκευή λοιπόν 6 Αυγούστου. Η μηχανή είναι πλυμένη, με τσεκάρισμα σε “σημεία” και με νέα λάδια και με περιμένει καρτερικά, που να ήξερε… Το απόγευμα φορτώνεται μιας και την επόμενη μέρα, Σάββατο 7 του μηνά, το ταξίδι ξεκινάει πολύ πρωί μιας που έχω κλείσει ημερήσιο καράβι. Αν κοιμήθηκα ήσυχα? Το έχω πάρει απόφαση πλέον, μια μέρα πριν έχει ξενύχτι. Στην αρχή έλεγα ότι είναι ο ενθουσιασμός των πρώτων ταξιδιών και ότι με τον καιρό θα συνηθίσω. Πλέον είμαι πεπεισμένος ότι αυτή η χαρά και η αγωνία που έχουμε όλοι πριν από ένα τέτοιο ταξίδι δεν θα περάσει. Δεν γίνεται. Αν γίνει κάτι δεν πάει καλά…

Ξημερώνει και 5.30 το πρωί πίνω τον καφέ μου με την μηχανή απ’ έξω να περιμένει την μανιβελιά (πτν μίζα που’ σαι) για να φύγουμε. Μέχρι το Ηράκλειο η διαδρομή δεν χρήζει περιγραφής. Στο καράβι μπήκα από τους πρώτους και το ταξίδι ξεκινάει για μένα!!!

10 χρόνια στην Αθήνα, πάνω κάτω, και τέτοια θάλασσα πρώτη φορά βλέπω μεσοπέλαγα!

Απόγευμα φτάνω Πειραιά και φεύγω για το σπίτι του Γιώτη. Τον βρίσκω να “σκαλίζει” τον αναπτήρα για το GPS. Ξέραμε ότι είχε κάποιο πρόβλημα με την τροφοδοσία, το δικό μου από αρχές Ιούνη είναι για σέρβις στην Garmin Ευρώπης. Και? Αν μας αφήσει όπου βγούμε. Σιγά μη χαλαστούμε για ένα GPS και για μια διαδρομή. Στο βουνό να είμαστε και όλα τ’ άλλα τα βρίσκουμε! Τσεκάρουμε μια τελευταία φορά ότι όλα είναι οκ από πράγματα κλπ και αράζουμε για κουβέντα. Σουβλάκια για μάσα και νανάκια, το πρωί για μένα έχει την ποιο δύσκολη μέρα. Κοντά 500χλμ άσφαλτο με τον τούτουρα….

Κυριακή 9 Αυγούστου. Φεύγουμε!!! 9.30 το πρωί έχει αναχώρηση! Η εθνική μέχρι την Λαμία έχει “αλλάξει” για μένα, μιας και έχω καιρό (2 χρόνια) να την περάσω και πλέον έχει στρωθεί με νέα άσφαλτο στα περισσότερα σημεία, έχουν μπει νέα διόδια κλπ. Παρ’ όλα αυτά με εντουράκι στην εθνική είναι μια πολύ βαρετή διαδικασία. Με 100-120 ανηφορίζουμε και στρίβουμε για Δομοκό. Λίγο πριν τα Καμμένα Βούρλα έχω βάλει βενζίνη και έχω προσέξει κάποια λάδια στην ζάντα του τούτουρα. Η αλυσίδα λέω και συνεχίζω. Περνάμε γρήγορα τον κάμπο και μετά πριν την Καλαμπάκα ξανά βενζίνη. Ο κάμπος να έχει επικίνδυνες θερμοκρασίες και μεις να ανηφορίζουμε με ρυθμούς χελώνας.

Στο βενζινάδικο πλέον τα λάδια που είχα προσέξει στον προηγούμενο ανεφοδιασμό έχουν πιάσει το ψαλίδι, το λάστιχο και την πίσω ζάντα και τα έχουν λούσει! Όχι ρε πστ, ήξερα ότι μόνο αυτή τη μέρα θα το ζόριζα, αλλά όχι και έτσι……

Ως γνωστό όλα θα σου τύχουν εκεί που δεν πρέπει, εκεί που δεν θες. Μέρφι μάδα φάκα. Δεν είναι κάτι σοβαρό, αλλά το λάδι που χάνει είναι αρκετό και πρέπει από δω και στο εξής να έχω το νου μου για να αποφύγω τα χειρότερα. Αγοράζω ένα λίτρο λάδι από το βενζινάδικο και βάζω το μισό μέσα για να έρθουν τα λάδια στα “ίσα” τους. Συνεχίζουμε, ακόμα ποιο σιγά, έχω και τα λάδια στο λάστιχο που περιμένουν να με ξαπλώσουν, και ανεβαίνουμε την Κατάρα. Από δω και μετά αρχίζει η διαδρομή να ομορφαίνει. Μέχρι εδώ ατελείωτες ευθείες σε εθνικές και κάμπους. Από δω και πάνω πρασινίζει το τοπίο, αρχίζουν τα στροφιλίκια και η ζέστη του κάμπου πάει περίπατο!!

Το μενού λέει Μηλιά για ανεφοδιασμό σε βενζίνη, Βοβούσα για ανεφοδιασμό σε χοληστερίνη για εμάς και Βάλια Κάλντα για ανεφοδιασμό ψυχής….

Το γνωστό βενζινάδικο στην Μηλιά, γνωστό σε όλους τους ταξιδιώτες εκεί πάνω, απλά δεν υπάρχει πλέον. Και όχι απλά δεν υπάρχει, αλλά σα να μην υπήρξε και ποτέ!!! Πρέπει να βάλουμε οπωσδήποτε βενζίνη γιατί με τα 10λιτρα του ντεπόζιτου μου δεν μπορώ να πάω πουθενά. Ρωτάμε σε μια ταβέρνα και μας λένε ότι το επόμενο βενζινάδικο είναι στα 10χλμ ποιο κάτω, στην Κρανιά. Φεύγουμε και πάμε εκεί για βενζίνη. Ευτυχώς ήταν ανοιχτό. Εκεί κοιτάμε το gps και βλέπουμε ένα χωματόδρομο που θα μας βγάλει στον δρόμο που πάει από τα Γρεβενά στο Περιβόλι. Θέλει και σκέψη? Φύγαμε!!

Φτάνουμε Περιβόλι και αράζουμε στην, γεμάτη λόγω Αυγούστου, πλατεία του για φαγητό. Στην πλατεία είναι και μια παρέα ντόπιων εντουράδων όπου μας ρωτάνε αν έχουμε τρόμπα μαζί μας. Δυστυχώς δεν είχαμε, είχαμε μαζί μας φιαλίδια αέρα από κιτ επισκευής ελαστικών…Ευτυχώς τα παιδιά βρήκαν τελικά στο χωριό τρόμπα και φούσκωσαν το λάστιχο που ήθελαν. Σταματάμε στο ψιλικατζίδικο και αγοράζουμε κρουασάνγια κολατσιό, έκανα το λάθος να ρωτήσω για το πως είναι ο καιρός τις τελευταίες μέρες. Η απάντηση της κυρίας με αποστόμωσε, μιας που με μια φυσικότητα μου είπε “Μια χαρά, εδώ και τρεις μέρες φοράμε κοντομάνικα και το βράδυ”

Άντε να της πεις ότι διανύω τον τέταρτο μήνα με κοντομάνικα… Συνεχίζουμε τον δρόμο Περιβολιού-Βοβούσας και στρίβουμε αριστερά προς Βάλια Κάλντα ή όπως το λένε οι ντόπιοι, Πυρήνα, εννοώντας τον Πυρήνα του δρυμού.

Είχαμε την μεγάλη τιμή όχι απλά να ξανασυναντήσουμε κοπάδι αλόγων, όπως και την πρώτη φορά που ανεβήκαμε, αλλά να μας αφήσουν να τα φωτογραφήσουμε!!!

Βρίσκουμε ένα πλάτωμα κάτω από ένα πεύκο και στήνουμε τις σκηνές πριν μας πιάσει η νύχτα. Η σημερινή μέρα ήταν και η ποιο κουραστική για μένα μιας που αυτή τη φορά ήμουν εγώ με το “μικρο”. Την προηγούμενη φορά ήμουν με την αφρικάνα και είχα φτάσει χαλαρός, τώρα όμως πονάω και στην σκέψη ότι θα κάτσω κάπου μετά από τόσα χιλιόμετρα στην σέλα του τούτουρα.

Η νύχτα ήταν αρκετά δροσερή. Βάλαμε τα πράγματα λέει μέσα στις σκηνές για να μην τα πιάσει η υγρασία. Βλακείες. Η υγρασία στον Πυρήνα δεν μασάει από φτηνές σκηνές…

6 Likes

Ντέι του, Βάλια Κάλντα – Τζουμέρκα

Δεν θα πω κουβέντα για το πως κοιμηθήκαμε, αν είχε ζέστη αν είχε κρύο, δεν θα πω κουβέντα για τον πρωινό καφέ και για το μάζεμα των πραγμάτων….

Μερικές φώτο μόνο απ’ αυτό που αντικρίζεις όταν ξυπνάς στην Βάλια Κάλντα…

Ξεκινάμε και Βάλια Κάλντα χωρίς Αρκουδόρεμα δεν λέει…Βουρ λοιπόν για Αρκουδόρεμα!

Οι τρεις μάγκες πάνε για “μπλόκο” ποιο πάνω. Έχουμε βάλει καλά στο πετσί μας τι εστί Ελληνικός ποιμενικός πλέον, καλό είναι να μην το βάλουμε και σε καμιά μπότα η χέρι…

Το αφεντικό ποιο πάνω όμως λέει με το δικό του τρόπο “περίμενε να αδειάσει ο δρόμος”…

Χωρίς παρεξηγήσεις, μιας και πιάσαμε το μήνυμα του μάγκα ποιο πάνω, συνεχίζουμε μέσα στην Βάλια Κάλντα.

Συνεχίζουμε λοιπόν και ανηφορίζουμε για να συναντήσουμε σε λίγο το Μέτσοβο, απ’ την απέναντι βέβαια.

Συνεχίζουμε προς Ανθούσα και Χαλίκι. Αρκετά μεγάλο κομμάτι είναι ασφάλτινο βέβαια. Μικρο το κακό. Το τοπίο παραμένει το ίδιο και απαράλλακτο και η άσφαλτος κάτω είναι να τρίβεις αυτιά.

Ξαναμπαίνουμε στο χώμα. Όλοι εκτός από τον λεβιέ ταχυτήτων του πήγασου που αποφάσισε να μας αφήσει χρόνους. Μάδα φάκα Μέρφι. Βίδες και παξιμάδια κρατούσα μαζί. Τόσο μικρά όμως όχι. Ψαχτήκαμε λίγο μπας και βγάζαμε από κάνα φέρινγκ βίδα να την βάζαμε άλλα δεν έκαναν. Βγάλεν άλλεν και συνεχάμεν. Το πρόβλημα λύθηκε, το ταξίδι συνεχίστηκε κανονικότατα.

Βρισκόμαστε στον δρόμο που βγάζει Καλαρίτες, μέσω Ανθούσας.

Υλοτομικές εργασίες παντού σε εκείνα τα δάση.

Ανεβαίνουμε τα ΤΖουμέρκα, με θέα βεβαίως βεβαίως…

Περνάμε τους Καλαρίτες και κατηφορίζουμε

Συνεχίζουμε ασφάλτινα προς Πράμαντα. Τελικά του χρόνου θα πάω με τις μοτάρντ ζάντες πάνω…

Φτάνουμε στους Καταράκτες. Έχουμε περάσει Κτιστάδες και Άγναντα.

Και βρίσκουμε το εκκλησάκι της Παναγίας της Φανερωμένης. Θα μας φιλοξενούσε το βράδυ μιας που είχε όλα τα comfort που χρειαζόμαστε. Νερό για μπάνιο και να πιούμε, ένα παγκάκι να αράξουμε και φυσικά ήταν ανοιχτό ώστε να μην στήσουμε.

Μπάνιο από το φορητό ντους που έχω, καφεδάκι και κουβέντα μέχρι πολύ αργά…

4 Likes

Θα το διαβασω για 165839η φορα… μολις βρω λιγο χρονο.

Εκδρομαρα σκετη έμπνευση… … ακομα και για ασφαλτινους. (Ειμασταν καποτε ασφαλτινοι,δε ξεραμε)

2 Likes

Ντέι Θρι, Τζουμέρκα – λίμνη Πλαστήρα

Ο ύπνος στο ξωκκλήσι είναι….θεϊκός! Επίσης το πρωί δεν έχουμε να μαζέψουμε σκηνές οπότε μας μένει περισσότερος χρόνος για καφέ και ηρεμία…

Μαζί μας στον πρωινό καφέ ήρθε και ο τσοπάνης από την δίπλα στάνη και όπως, δυστυχώς, γίνεται σε όλη την Ελλάδα αυτόν τον καιρό η κουβέντα πήγε, μετά από τις συστάσεις, στην κρίση και τους κερατάδες που μας έφτασαν εδώ. Το σκηνικό έδεσε με εκδρομέα από Αθηνά, σύμφωνα με τις πινακίδες, ο οποίος την είχε δει Ρόκυ και κατέβασε από την τζιπάρα του ολόκληρο γυμναστήριο για την πρωινή του γυμναστική….Αφού έκανε κάμποσες γύρες στην αλάνα το έριξε στα βάρη.

Ευτυχώς τα δικά μας βάρη λιγοστεύαν σιγά σιγά μιας που ο καφές τελείωνε και έπρεπε να πάρουμε τους δρόμους πάλι. Στην αρχή ήταν εύκολα. Η θέα συγκλονιστική!

Φτάσαμε γρήγορα στο καταφύγιο που χθες φωτογραφίζαμε “από κάτω”

Η συνέχεια, hard rock, μας ανέβασε στην κορυφή. Πέτρα πάνω στην πέτρα που αποκάτω είχε πέτρα και όλο αυτό όχι φυτευτό να πεις ότι κάπου θα πατήσεις….

Το κατέβα ήταν εξίσου….πέτρινο και μέχρι τα Θεωδοριανά φτάνουμε σχετικά αργά. Μην ξεχνάμε και τον πήγασο να τρώει όλη αυτή την πέτρα…

Στην κορυφή, με θέα από την άλλη πλευρά

Στο χωριό αράζουμε στην πλατεία να κάνουμε ενα τσιγάρο και το κλασσικό κολατσιό μας…Στην παρέα αυτή τη φορά προστίθεται ένα παλικάρι από την Χαλκίδα με αφρικάνα και τα λέμε. Πρέπει να συνεχίσουμε όμως και έτσι τον αποχαιρετούμε.

Τα Θεοδωριανά απ’ την απέναντι, πολύ όμορφο χωριό!!

Συνεχίζουμε και ψάχνουμε την διαδρομή που μας έχει προτείνει ο Σπύρος. Την βρίσκουμε εύκολα όμως…έχει πέσει ο δρόμος. Αν ο Γιώτης είχε έρθει με το DRZ θα περνάγαμε το πεσμένο κομμάτι, με τον πήγασο όμως κάναμε επί τόπου στροφή και πήγαμε από κει που είχαμε σχεδιάσει.

Στάση στον Αχελώο

Και συνέχεια από “καινούριες” γέφυρες

Περνάμε Λαγκάδι, Ανθηρό και σταματάμε σε μια πηγή για νερό απέναντι απο την Μονή Σπηλιάς

Στόχος μας είναι το καταφύγιο πάνω από την λίμνη Πλαστήρα.

Φτάνουμε σχετικά νωρίς, τελευταίος ανεφοδιασμός ήταν χθες στα Άγναντα. Το κοντέρ μου έχει περάσει τα 200χλμ με πολλές εκπτώσεις στο γκάζι κατά την διαδρομή. Κατεβαίνουμε με την ψυχή στο στόμα (εγώ) και σβηστός στην Νεράιδα για ανεφοδιασμό. Ο δρόμος από το καταφύγιο μέχρι κάτω είναι πλέον άσφαλτος. Στα 220 κάτι χλμ στο κοντέρ βάζουμε βενζίνη με το ντεπόζιτο του τούτουρα να έχει μέσα 200ml…

Έχοντας δει ότι στο καταφύγιο υπάρχουν ξύλα και ψησταριά αποφασίζουμε σήμερα να μην φάμε σε καμιά ταβέρνα, αλλά να αγοράσουμε κρέας και να ψήσουμε. Έτσι κι αλλιώς στα χωριά δίπλα από την λίμνη βρίσκεις εύκολα τα πάντα! Λουκάνικο λοιπόν το σημερινό μενού. Ντόπιο εννοείται. Στο καταφύγιο επίσης είναι ανοιχτός ο προθάλαμος, οπότε για άλλη μια βραδιά δεν θα χρειαστεί να στήσουμε σκηνές, αυτό σημαίνει περισσότερο χρόνο στην διάθεσή μας και τώρα, αλλά και το πρωί στον καφέ. Ο Γιώτης φεύγει για την σαλάτα και εγώ για το κρέας. Έχουμε πάρει από ένα μαγαζί και μπύρες και το βράδυ προβλέπεται “βαρύ”

Δυο κιλά ντόπιου λουκάνικου, ένα κιλό ντομάτες, δυο καλαμπόκια, τέσσερις (μόνο) μπύρες ήταν το μενού.

Αρκετή ώρα μετά, ήρθε η ώρα να την πέσουμε για ύπνο στον προθάλαμο όπως είπα και ποιο πάνω

2 Likes

Ντέι Φορ, Λίμνη Πλαστήρα – Άγραφα – Καρπενήσι

Ο πρωινός καφές στο καταφύγιο ήταν απόλαυση. Σήμερα επιτελούς θα δω τα Άγραφα!! Μάλλον δηλαδή, γιατί το ίδιο έχω πει άλλες δυο φορές στο παρελθόν και από διάφορες γκαντεμιές δεν είχα καταφέρει να πάω. Είχα φτάσει ένα τσακ πριν από το νότο, και ένα τσακ από το βορρά. Άγραφα πάντως δεν είχα πάει. Χωρίς πολλά πολλά μαζέματα μιας που δεν είχαμε στήσει ξεκινάμε την διαδρομή μας. 3-4 χιλιόμετρα ποιο πάνω, πάνω σε μια δεξιά στροφή συναντάμε ένα τσοπάνη με κινέζικο παπί να κατεβαίνει τάπα Το τσιγάρο στο στόμα, η γκλίτσα στην αριστερή μασχάλη και ένα παπί να προσπαθεί να φρενάρει σε στυλ “το’ χω, το’ χω, το’ χω” ήταν αυτά που μας έκαναν να χαμογελάσουμε! Σ’ όλα αυτά βάλτε και τον παππού να φωνάζει “αυτό πάει καλύτερα” και θα καταλάβετε…

Γύρω από την λίμνη Πλαστήρα το τοπίο είναι φανταστικό

Περνάμε Μέγα Ρεύμα και Καρβασαρά και κατευθυνόμαστε προς το χωριό των Άγραφων

Το μενού σήμερα έχει και Νιάλα!!

Επιτελούς, Αγραφιώτικο χώμα!!

Στάση στον Άι Νικόλα για τσιγάρο και να χαζέψουμε την θέα…

Συνεχεία προς Νιάλα

Οι ταξιδιώτες…

Το μνημείο

Και ο ορισμός της μοναξιάς

Καθίσαμε καμιά ώρα εκεί και συνεχίσαμε προς τα κάτω. Κατεβαίνοντας με υπέροχη θέα.

Πλέον είμαστε κοντά στα Άγραφα! Ότι και να τύχει, ακόμα και με τα πόδια θα τα δω!!

Στάση στη πλατεία για λίγο.

Με τις δυνάμεις μας ανανεωμένες συνεχίζουμε!

Περνάμε Κερασοχώρι, Αμιριανή και Μαραθιά και σταματάμε για μια φωτογραφία στην γέφυρα του ποταμού Μέγδοβα

Από εκεί και μέχρι το Καρπενήσι έχει άσφαλτο Μην τα ξαναλέμε για την ποιότητα της….Στο Καρπενήσι γεμίζουμε τα ρεζερβουάρ μας και ψάχνουμε για το δικό μας γέμισμα σε χοληστερίνη Φάγαμε στο Νέο Μικρο Χωριό, όχι τόσο καλά όσο τις προηγούμενες μέρες είναι η αλήθεια, μιας και ο τουρισμός φαίνεται παντού Από τιμές πάντως ήταν οκ.

Φεύγουμε και κατευθυνόμαστε προς το καταφύγιο του Καρπενησίου με τον καιρό αρκετά απειλητικό.

Το καταφύγιο ήταν κλειστό και έτσι σήμερα έχει στήσιμο σκηνών Μικρο το κακό βέβαια μιας που τουλάχιστον έχει σκεπή και δεν μας νοιάζει αν πιάσει καμιά βροχή Είχαμε μαζί μας μουσαμά να στήσουμε, αλλά καλύτερα δεν είναι αν έχεις κάπου να μπεις από κάτω απ’ το να στήνεις?

Το καταφύγιο έχει και πηγή, οπότε όλα μια χαρά!! Άραγμα, καφέ κουβέντα και το βράδυ κυλάει ήρεμα, με αρκετή δροσιά…

3 Likes

Ντέι Φάιβ, λαστ ντέι, Καρπενήσι – Βαρδούσια

Με παγωμένο νερό από την πηγή φτιάξαμε το καφεδάκι μας και κάτσαμε να το απολαύσουμε με θέα το ξύπνημα της φύσης Μετά από αρκετή κουβέντα αρχίσαμε το μάζεμα και μετά τον απαραίτητο έλεγχο για τα λάδια συνεχίσαμε την διαδρομή μας.

Όλες τις μέρες στο βουνό το μηχανάκι ίσα που “δακρύζει” λάδι μιας που δεν το ζορίζω λόγο του ότι πάμε με τους ρυθμούς του πήγασου. Παρ’ όλα αυτά έχω το νου μου συνεχώς. Βλακωδώς δεν έχουμε αποθηκεύσει το Πάντα Βρέχει και ως γνώστες, τρομάρα μας, δεν ακολουθούμε τις ταμπέλες αλλά συνεχίζουμε την διαδρομή μας με την λογική ότι θα το βρούμε ποιο κάτω Σήμερα είχαμε τα λιγότερα χιλιόμετρα ανά ημέρα της διαδρομής, μόνο 90, και θα είχαμε αρκετό χρόνο για άραγμα Τελικά, όπως ήταν λογικό, δεν βρήκαμε το Πάντα Βρέχει και αράξαμε σε ένα άλλο σημείο του ποταμού.

Δεν βαριέσαι, αφορμή για να ξαναέρθουμε… Συνεχίζουμε με κατεύθυνση την Σκοπιά απ’ όπου περνάει η διαδρομή μας για Βαρδούσια

Λίγο αργότερα βγαίνουμε στον δρόμο που οδηγεί Δόμνιστα και συνεχίζουμε προς τα κάτω. Στο βάθος βλέπουμε την Λίμνη του Μόρνου Η διαδρομή εξακολουθεί να είναι φεύγα.

Λίγα χιλιόμετρα ποιο κάτω συναντάμε άλλο ένα πεσμένο κομμάτι δρόμου, αυτή τη φορά όμως είναι ποιο “βατό” και αποφασίζουμε να το περάσουμε.

Περάσαμε σιγά σιγά τον πήγασο και ακολούθησα κι εγώ μετά Όσο πάμε κι ανεβαίνουμε υψόμετρο και το τοπίο ξαναγίνεται αλπικό.

Λίγο χαμηλότερα και ξανά μέσα σε βλάστηση σταματάμε για ένα τσιγάρο Ο τσοπάνης που μας ακούει έρχεται για παρέα μιας που κι αυτός αφορμή ψάχνει να μιλήσει σε κάποιον Η κουβέντα κλασσικά πλέον για την κρίση. Τα λέμε για κάμποση ώρα και συνεχίζουμε προς Γραμμένη Οξιά.

Μετά την Γραμμένη Οξιά και αφού οργϊάσαμε στα ασφάλτινα στοφιλίκια, φτάνουμε στην Αρτοτίνα όπου και αράξαμε για φαγητό.

Τα Βαρδούσια φαίνονται στο βάθος. Η πρώτη αίσθηση οτι κι’αυτό το ταξίδι φτάνει στο τέλος του, ένα βουνό στον ορίζοντα.

Δυο χοιρινές παραγγείλαμε, δυο επί δυο ήρθαν μιας που μάλλον ήταν από δεινόσαυρο αν κρίνω απ’ το μέγεθος!!! Τέζα στο φαΐ Ο Γιώτης τα έχει πάρει που κάθε φορά βουτάω στην σαλάτα ψωμί Το έκανα κάθε φορά που τρώγαμε, αλλά σήμερα αποφάσισε να μου πει ότι το συχαίνεται χαχαχαχα. Φώτο απ’ το φαΐ, όπως κάθε μοτοσικλετιστής που σέβεται τον εαυτό του δεν υπάρχει…

Δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά τόσα χιλιόμετρα μέχρι εδώ, έχουμε δει μόνο μια φορά τσοπανόσκυλα κι’ αυτά ήταν ευγενικότατα…Ταξίδι χωμάτινο εκεί πάνω χωρίς κυνηγητό από τσοπανόσκυλα είναι ανάλατο φαΐ… Ανεβαίνοντας λοιπόν προς το καταφύγιο των Βαρδούσια και πηγαίνοντας εγώ μπροστά βλέπω 4 τσοπανόσκυλα μπροστά μου, λλίγο αγριεμένα έδειχναν αλλά παρ’ όλα αυτά πέρασα με λίγα γαυγίσματα μόνο Πίσω μου ο Γιώτης. Σε κάποια φάση ακούω από τα βάθη του κράνους μου, σε πεντακάθαρο ήχο ντόλμπυ ντίτζιταλ να ούμ, “ΤΡΕΕΕΕΕΧΑΑΑΑ ΜΛΚΑΑΑΑΑΑΑ, ΤΡΕΧΑΑΑΑΑΑΑΑΑ”

Σαν σε ταινία πολεμική στο σινεμά που ακούς την σφαίρα από πίσω και μετά την βλέπεις και περνάει από μπροστά σου, έτσι είδα το Γιώτη με τον πήγασο σε ρυθμούς που οι παγκόσμιοι στις Σέρρες θα ζήλευαν να περνάει από μπροστά μου και να εξαφανίζεται Τα σκυλιά έχουν αρχίσει και πλησιάζουν και μένα απειλητικά οπότε βουρ κι εγώ από πίσω Πρώτος βέβαια την κορδέλα την έκοψε ο Γιώτης, αλλά είναι λογικό μιας που τα κουτάβια φρόντισαν να του δείξουν τις διαθέσεις τους αρπάζοντας το ένα σαμάρι…

Με τους χτύπους τις καρδιάς να έχουν διαιρεθεί δια 18 και έχοντας πέσει ξανά στους κανονικούς, συνεχίζουμε να ανηφορίζουμε προς το καταφύγιο

Η ώρα είναι 18.00 και πάνω στο καταφύγιο ο αέρας, αν και Αύγουστος, ξυρίζει Οι σκηνές μας είναι της πλάκας και το sleeping bag μου έχει comfort τους +20. Δεν παίζει να κατασκηνώσουμε εδώ Το καταφύγιο κλειστό και γύρω γύρω δεν υπάρχει κάτι να “χωθούμε” ώστε να μην είμαστε τόσο εκτεθειμένοι στο κρύο Κοιτάμε στο gps και λίγο πάνω από τον Αθανάσιο Διάκο βρίσκεται μια εκκλησία του Προφήτη Ηλία με πηγή δίπλα Χωρίς πολύ πολύ σκέψη φεύγουμε για εκεί

Λίγο πριν την εκκλησία, έχει μια αλάνα και εκεί βρίσκονται καμιά 20αρια άτομα, ντόπιοι, οι οποίοι έχουν έρθει για κατασκήνωση το βράδυ Γεμίζουμε νερό το ντους και τα μπουκάλια μας απ’ την πηγή και στήνουμε πίνοντας το καφεδάκι μας. Το βράδυ τα παιδιά που ήταν παραδίπλα άρχισαν τα παιχνίδια με λέιζερ με φίλους τους απ’ το χωριό Δεν μας ενόχλησαν γενικά, το μόνο κακό ήταν ότι είχαν ανάψει φωτιά και όπως θα δείτε ποιο κάτω φτηνά την γλυτώσαμε κι εμείς και το δάσος…

Η βραδιά, ευτυχώς, περνάει ήσυχα….

3 Likes

Τελευταία μέρα, επιστροφή στην Αθήνα για τον Γιώτη και Κρήτη για μένα…
Θεωρητικά, η τελευταία μέρα θα ήταν και η ποιο light μιας που το μόνο που είχαμε να κάνουμε ήταν να πιούμε τον καφέ μας και να επιστρέψουμε από Αθανάσιο Διάκο, Αθήνα.
Δεν ακούμε φασαρία από τα παιδιά που είχαν στήσει χθες το βράδυ και πίνουμε τον καφέ μας με τους ήχους του βουνού Μετά από κάμποση ώρα ξεκινάμε να μαζεύουμε.

Φεύγουμε και στα 50 μέτρα ποιο κάτω, εκεί που είχαν κατασκηνώσει οι ντόπιοι παίρνει το μάτι μου καπνό Σταματάω και κοιτάω, ωστόσο έρχεται και ο Γιώτης που ακολουθούσε Αυτό που είδαμε είναι εξοργιστικό, δεν θα σχολιάσω αυτούς που το έκαναν, το αφήνω σε εσάς να το κάνετε…

Ιδού, ο νεοέλληνας ντόπιος, που θέλει να πουλήσει μούρη στο αθηνέϊκο πιπίνι που έρχεται διακοπές στο χωριό τι κάνει… Εννοείται δεν φύγαμε απ’ το σημείο και καλέσαμε την πυροσβεστική Άααλλο κεφάλαιο κι’ αυτοί….Όχι ότι φταίνε τα παιδιά που ήρθαν, αλλά από οργάνωση κλαψ’ τα… Πήραμε κατά τις 10.30 τηλέφωνο, μέχρι τις 13.45 που ήρθαν και φύγαμε εμείς τα τηλέφωνα είχαν πάρει φωτιά να τους εξηγούμε που βρισκόμαστε και πως θα έρθουν. Στην αρχή μας έλεγαν αν μπορούμε να το σβήσουμε εμείς. Πως να σβήσεις ένα κορμό που έχει αρπάξει από μέσα με δυο μπουκάλια νερό που είχαμε μαζί?? Κι ας είχαμε κοντά μας πηγή, είναι αδύνατον Τους εξηγούμε ότι δεν γίνεται και περιμένουμε προσέχοντας μην φουντώσει ο κορμός μέχρι να έρθουν Ωστόσο τους έχουμε πει αν το χωριό από κάτω, ο Αθανάσιος Διάκος, έχει μια υδροφόρα ας πουν σε αυτούς να έρθουν μιας που αυτό αρκούσε αντί να έρθει ολόκληρο όχημα της πυροσβεστικής Πιάσε οργάνωση κι’ απο κει, ένα χωριό φυτεμένο μέσα στο δάσος να μην έχει μια υδροφόρα stand by, αν έχεις το θεό σου!!!

Τα παιδιά έχουν ξεκινήσει από το σταθμό του Λιδορικίου και έρχονται με ένα στάγιερ 50ετιας, καταλαβαίνετε…… Μία ώρα αργότερα, περνάει ο τυπάς του ταξιδιού…. Μπάρμπας, κοντά στα 65, με ford escort, κατεβαίνει από το αμάξι και με το που βλέπει τι παίζει αρχίζει και χτυπιέται!! “Τα παλιόπαιδα!” , “Κοίτα να δεις τι έκαναν!”, “Κάτσε να κατέβω στο χωριό να δεις τι θα γίνει!” , “Θα κάνω, θα ράνω, θα τους αναστατώσω όλους”. Μην σας τα πολυλογώ ο μπάρμπας κόντευε να πάθει καρδιακό έτσι όπως έκανε. Ε στο τέλος μας λέει “Παιδιά πάω να δω λίγο την εκκλησία γιατί γιαυτό ανέβηκα και μετά θα πάω να ειδοποιήσω”

Είναι από τις στιγμές που κοιτιέσαι με τον άλλο και μένεις μλκς…. Ωστόσο με τα τηλέφωνα έχει αναστατωθεί το χωριό από κάτω, ράδιο αρβύλα φουλ, μιας που νόμιζαν ότι έχει αρπάξει κανονική φωτιά στο δάσος και έρχονται να δούνε. Τους τα χώσαμε επειδή σε τέτοιο μέρος και δεν έχουν μια υδροφόρα, αλλά δεν το κόβω να γίνεται και κάτι, ας ελπίσουμε να το ξαναπρολάβουν το δάσος εκεί πάνω… Τρεις ώρες αργότερα, έχει φτάσει 13.45 έρχεται η πυροσβεστική με ένα θηρίο και αρχαίο στάγερ να σβήσει τον κορμό. Δώσαμε τα στοιχεία μας που τα ήθελαν για να γράψουν το συμβάν και ξεκινήσαμε, μεσημέρι ποια, τον δρόμο της επιστροφής…

Η Κωπαΐδα έβραζε στην κυριολεξία και με το όλο συμβάν που έγινε την περάσαμε ντάλα μεσημέρι…Στην επιστροφή έχασα μόνο 200ml λάδι και πήρα το καράβι για Κρήτη αφού πέρασα από το σπίτι του Γιώτη να βγάλω τα “εντουράδικα” και να φορέσω ένα τζην για να ταξιδέψω…

Τελικά το λάδι το χάνει απ’ το τσιμουχάκι του λεβιέ ταχυτήτων ο οποίος αποφάσισε να μείνει στον Θεσσαλικό κάμπο.

Αυτά.

5 Likes

Μια η ώρα τη νύχτα, μετά από μια καθημερινή ρουτίνα δουλειάς, παιδιών, φασίνας και ενώ είμαι έτοιμη για τον λιγοστό ύπνο μέχρι τις έξι, κάνω το λάθος να σας επισκεφτώ πάλι.

Πώς να το κλείσω το ριμάδι; Όπως και με το ταξιδάκι του Αυγούστου, έτσι και τώρα. Ακούγεται η περιγραφή και είναι ζωντανές οι εικόνες. Σε μια φύση που μέσα της μόνο εσείς μπορείτε να εισχωρήσετε, να θαυμάσετε, να προστατεύσετε. Εσείς οι αλήτες, οι μηχανόβιοι, οι εντουράδες!

Είχε ιδιαίτερη δυσκολία το τελευταίο διάστημα για μένα, αλλά από τελείως ξεκάρφωτη φλασιά σας θυμήθηκα και με γεμίσατε όμορφες εικόνες από Ελλάδα, από ταξίδια ελεύθερα στη φύση. Μου ζωντανέψατε τις αναμνήσεις και τις γλυκάνατε. Με βοηθήσατε να θυμάμαι με χαμόγελο κ όχι πίκρα.

Όλα στη ζωή περνούν, αρκεί να ζούμε απ’ όπου μπορούμε. Απ’ τη σέλα εν προκειμένω… πάντως όχι απ’ τον καναπέ.

Καλό βουνό.

6 Likes

Ρε κιορετα Γιωτη τι μου εκανες πρωι πρωι…
:love_you:

2 Likes

Τώρα το διάβασα… ωραία η βόλτα, ωραία και η περιγραφή. :beers:

Ωραίοι! :+1:
Εκτός των φοβερών φωτογραφιών και αφήγησης μάθαμε και μια ενδιαφέρουσα πληροφορία σχετική με τις γαστρονομικές αποστροφές του @pan (θα μας χρησιμεύσει στο μέλλον :smiling_imp: )

Έχω προσπαθήσει να μάθω σαβουάρ βιβρ στα ρεμάλια αλλά φαίνεται ότι συναναστρέφομαι με ανθρώπους που είναι ανεπίδεκτοι… Τρε μπανάλ… Τι ζω θεέ μου…

Εμείς ανεπίδεκτοι?Εμείς φίλε διδάσκουμε πολιτισμό και καλούς τρόπους συμπεριφοράς

1 Like