Το τέλος της τέχνης;

Άρθρο του Καραχάλιου (όχι του δικού μας :stuck_out_tongue_winking_eye: ) σχετικά με τα ηλεκτρονικά βοηθήματα και την εξέλιξη των αναβατών

‘‘Ή η αρχή μιας άλλης; Μιλάω για την τέχνη της οδήγησης της μοτοσυκλέτας, με την έννοια της συνολικής σχέσης του αναβάτη μαζί της, της ενασχόλησής του με την λειτουργία της και την συντήρησή της. Κάθε πρόοδος της τεχνολογίας φέρνει και αλλαγές σ’ αυτή τη σχέση. Από το 1969 που η λέξη “ηλεκτρονική” εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε μοτοσυκλέτα, στο τρικύλινδρο δίχρονο Kawasaki Mach III 500, μπήκαν τα ηλεκτρονικά στην μοτοσυκλετιστική μας ζωή, ενώ σήμερα οι κορυφαίες μοτοσυκλέτες έχουν περισσότερα ηλεκτρονικά συστήματα από ποτέ, κι είμαστε μόνο στην αρχή της εξέλιξης των περισσότερων από αυτά. Και πιο πριν όμως, πριν το 1969, κάθε μικρή πρόοδος άλλαζε κάτι σημαντικό. Σκεφτείτε τους ταπεινούς διακόπτες των ρεζερβουάρ με τις τρεις υπό εξαφάνιση “λέξεις”, ΟΝ-ΟFF-RES. Μέχρι να εμφανιστούν, έπρεπε να έχεις συνεχώς το νου σου πότε θα τελειώσει η βενζίνη, να σταματάς, να ανοίγεις την τάπα και να κουνάς τη μηχανή δεξιά αριστερά ώστε να κρίνεις με το μάτι (αν δεις το πλατσούρισμα) και το αφτί (το πως ακουγόταν το πλατσούρισμα) πόσο μακριά μπορείς να πας ακόμα. Με την εμφάνιση του ON-OFF-RES απλά άφηνες το αριστερό σου χέρι από το τιμόνι για να γυρίσεις ρεζέρβα, που από την εμπειρία σου ήξερες για πόσο σου φτάνει. Αργότερα, εμφανίστηκαν οι δείκτες στάθμης καυσίμου, με ένα πρόβλημα: Ήταν πολύ αναξιόπιστοι, καθώς κανένα ρεζερβουάρ μοτοσυκλέτας δεν έχει κανονικό σχήμα, κι έδειχναν γεμάτο-γεμάτο-γεμάτο για πολλά χιλιόμετρα, για να περάσουν όμως στο άδειο-άδειο- έμεινες βλάκα πολύ γρήγορα. Σήμερα έχουμε ψηφιακές μπαρίτσες που αναβοσβήνουν, μετρήσεις μέσης και στιγμιαίας κατανάλωσης, και το πιο χρήσιμο απ’ όλα, χιλιόμετρα που σου απομένουν μέχρι να μείνεις.

Για να μην πούμε τι γνώσεις και ενασχόληση απαιτούσαν οι προπολεμικής τεχνολογίας μοτοσυκλέτες, με λεβιεδάκια για την προπορεία της ανάφλεξης, για τον αέρα, παλιότερα και χειροκίνητη λίπανση κινητήρα, ακόμα και φώτα που άναβαν με σπίρτο, ας πιάσουμε το θέμα από την έλευση της ηλεκτρονικής ανάφλεξης. Ξαφνικά, ο αναβάτης δεν χρειαζόταν να ασχοληθεί με το ιδανικό αβάνς για κάθε ταχύτητα κιβωτίου, άνοιγμα γκαζιού και κλίση του οδοστρώματος. Δεν χρειαζόταν καν να υπάρχει μηχανικό αβάνς. Δεν χρειαζόταν πια να ξέρει τι κάνουν οι πλατίνες, να τις καθαρίζει, να τις ρυθμίζει και να τις αλλάζει, να βάζει λάδι στο σφουγγαράκι τους, να βρίσκει πεταμένο στην άκρη του δρόμου χαρτονάκι από Άσσο σκέτο κασετίνα για να ρυθμίζει το διάκενό τους στα 0,4 mm περίπου, να βρίσκει ντουκόχαρτο για να τις πάρει λίγο όταν μπιμπικιάσουν, να ταιριάζει άλλο πυκνωτάκι γιατί σιγά μην παραγγείλει το δικό τους. Ό,τι βρεθεί. Το κεφάλαιο πλατίνες όμως είχε ξεκινήσει την πορεία του προς το τέλος. Η βασική διαφορά των ηλεκτρονικών από τις πλατίνες είναι πως ενώ για τις πλατίνες ο αναβάτης μπορούσε να κάνει κάτι (να τις ρυθμίσει ή να τις αλλάξει στο πλάι του δρόμου και να συνεχίσει, όταν χαλάσει όμως η ηλεκτρονική πρέπει να την πετάξεις και αγοράσεις μια άλλη (και οι πρώτες χαλούσαν, ειδικά οι aftermarket), που δεν έβρισκες πρόχειρη και σε κάθε χωριό της Ελλάδας. Πλατίνες όμως, είχες πολλές πιθανότητες να βρεις, αν δεν κουβαλούσες μαζί σου.

Ήρθαν και εποχές που ο αναβάτης δεν είχε να ρυθμίσει τίποτα. Ούτε αναρτήσεις, ούτε απόδοση κινητήρα, ούτε κάτι άλλο που να είχε σχέση με την συμπεριφορά και τις επιδόσεις της μοτοσυκλέτας. Έτσι είναι, κι ο καθένας ας την οδηγήσει όπως μπορεί. Φυσικά, πάντα κάποιοι μπορούσαν καλύτερα από τους άλλους. Σήμερα, με όλα τα ηλεκτρονικά συστήματα, υπάρχει άραγε εξίσωση των αναβατών, ή παραμένουν οι διαφορές μεταξύ τους; Μια απλουστευμένη λογική λέει πως από την στιγμή που τα ηλεκτρονικά αποφασίζουν τι θα συμβεί, η απόδοση των φρένων για παράδειγμα, θα είναι ίδια για όλους. Πατάς με όλη σου τη δύναμη, το ABS κάνει τη δουλειά του, οι ημιενεργητικές αναρτήσεις την δική τους, σταματάνε όλοι οι αναβάτες στις ίδιες αποστάσεις, αντίστοιχα γλιτώνουν όλοι το ίδιο ένα γλίστρημα χάρη στο traction control, κατεβάζουν όλοι όπως νά ‘ναι ταχύτητες αφού έχουν μονόδρομο συμπλέκτη και auto blipper, και κάπως έτσι είναι εύκολο να πιστέψει κανείς πως πάει πια, δεν χρειάζεται να ξέρει κανείς να οδηγεί, τα συστήματα τα κάνουν όλα γι’ αυτόν, άντε κι έγιναν όλοι ίδιοι. Μόνο που στην πραγματική ζωή δεν είναι καθόλου έτσι. Είναι αλήθεια πως τα ηλεκτρονικά συστήματα μπορούν να βοηθήσουν κάποιον αναβάτη, άπειρο ή έμπειρο αδιάφορο, να την γλιτώσει κάποια στιγμή. Ο λιγότερο ικανός όμως θα παραμείνει σ’ αυτό το επίπεδο, ενώ ο καλύτερος αναβάτης θα αφιερώσει χρόνο και φαιά ουσία για να κατανοήσει πλήρως και εμπειρικά την λειτουργία του κάθε συστήματος. Μετά, έρχεται το επόμενο στάδιο, η πλήρης εκμετάλλευση των νέων δυνατοτήτων που προσφέρει το κάθε καλοσχεδιασμένο σύστημα. Βοηθούν τα ηλεκτρονικά στην εξέλιξη των αναβατών; Σίγουρα ναι. Κανείς αναβάτης δεν μπορούσε ποτέ να οδηγεί με μπλοκαρισμένους τους τροχούς. Το σύνηθες ήταν ένα ξαφνικό μπλοκάρισμα και εξίσου αστραπιαία, επώδυνη πτώση. Αυτό που αλλάζει είναι πως τώρα ο αναβάτης προειδοποιείται για το όριο της πρόσφυσης και του μπλοκαρίσματος, και ρυθμίζει το φρενάρισμά του ανάλογα, πετυχαίνοντας πολύ πιο εύκολα τη μέγιστη επιβράδυνση. Αυτό και μόνο απελευθερώνει ένα κομμάτι από την υπολογιστική ισχύ του εγκεφάλου του, που δεν χρειάζεται πια να ασχολείται με το συγκεκριμένο θέμα, τουλάχιστον όχι τόσο πολύ. Αν προσθέσει κανείς τις αντίστοιχες μειώσεις απαιτήσεων σε υπολογιστική ισχύ και στα θέματα της πρόσφυσης, της απόκρισης – απόδοσης του κινητήρα και της λειτουργίας των αναρτήσεων που άρχισαν πια να προσαρμόζονται στις συνθήκες της κάθε στιγμής, ο αναβάτης έχει πια το περιθώριο να ασχοληθεί την αξιοποίηση όλων αυτών, με τις γραμμές του, με τις εντολές του προς την μοτοσυκλέτα, έτσι όπως ποτέ πριν δεν μπορούσε να κάνει. Γι’ αυτό κι ακόμα δεν μπορούμε να ξέρουμε σε ποιο οδηγικό επίπεδο μπορούν να μας φτάσουν. Ακόμα και οι αναβάτες – θεοί των MotoGP μπορεί να αναπολούν τις μέρες χωρίς ηλεκτρονικά “βοηθήματα”, τουλάχιστον όσοι έμαθαν αρχικά να τρέχουν χωρίς αυτά, αλλά δεν θα μπορούσαν να πάνε το ίδιο γρήγορα χωρίς αυτά. Και πάλι, μιλάμε για τους καλύτερους του κόσμου, με τις καλύτερες μοτοσυκλέτες, που τρέχουν σε συγκεκριμένες συνθήκες μιας κλειστής πίστας. Στους δρόμους, είναι μια άλλη ιστορία. Για ρωτήστε τους, πόσοι από αυτούς τους υπερ-αναβάτες κυκλοφορούν με μοτοσυκλέτα στο δρόμο; Αν υπάρχει κάποιος, θα είναι η εξαίρεση.

Χρειάζεται να έχει κανείς πρότερη εμπειρία σε “αναλογικές” μοτοσυκλέτες, για να εκτιμήσει τις “ψηφιακές”; Όχι απαραίτητα. Μπορεί να είναι και καλύτερα να μην έχει. Είναι δύσκολο για τους περισσότερους να αποβάλλουν συνήθειες και προκαταλήψεις ετών. Το πραγματικό αποτέλεσμα θα το δούμε στους αναβάτες των επόμενων γενεών, που θα έχουν μάθει να βρίσκουν νέα όρια μόνο πάνω σε νέες μοτοσυκλέτες.

Ο τίτλος αυτού του editorial είναι παραπλανητικός. Η τέχνη δεν τελειώνει, εξελίσσεται. Το ίδιο και οι αναβάτες. Αυτό που αλλάζει μαζί με την τεχνολογία των μοτοσυκλετών είναι το είδος της εμπλοκής του αναβάτη, ποια πράγματα χρειάζεται να σκέφτεται, πότε και πόσο. Η ουσία όμως, παραμένει ίδια. Κατανόηση, εφαρμογή, εξέλιξη. Έτσι κι αλλιώς, η κίνηση μιας μοτοσυκλέτας και στους τρεις άξονες του χώρου (ταυτόχρονα!) και το πλήθος των ερεθισμάτων που δέχεται ο αναβάτης της, απαιτεί πολύ πιο ουσιαστική εμπλοκή απ’ ότι ένα αυτοκίνητο. Επιβάλλεται άλλωστε, καθώς οι συνέπειες του κάθε λάθους μπορεί να είναι πολύ χειρότερες. Από τη μια, φοβάμαι πως οι οδηγοί των σύγχρονων αυτοκινήτων μπορεί να γίνονται καλοί χειριστές αλλά σπάνια πραγματικά καλοί οδηγοί, καθώς δεν αποκτούν εμπειρία για την δυναμική συμπεριφορά του αυτοκινήτου όταν πια οι νόμοι της φυσικής ορίζουν την πορεία του. Μερίδιο ευθύνης εδώ, ειδικά στα αυτοκίνητα, έχουν και οι πωλητές, όπως και πολλοί “δημοσιογράφοι”, που επιμένουν “αυτό δεν κολλάει πουθενά, τα κάνει όλα μόνο του, πάντα θα σε σώζει”. Μια ματιά στις μπαριέρες και τα χαντάκια του δρόμου πάει στο χιονοδρομικό του Παρνασσού, τις μέρες που ο δρόμος είναι χιονισμένος ή και παγωμένος, δίνει μια καλή άποψη: Ειδικά αυτά που υποτίθεται πως είναι άτρωτα, όπως οι μεγάλες ψηλές τζιπούρες, πάνε στου χαντάκ’ χωρίς δεύτερη συζήτηση, αν ο οδηγός τους πιστέψει τους ισχυρισμούς πωλητών και εταιριών. Το ίδιο ισχύει και στις μοτοσυκλέτες. Τα συστήματα δεν είναι πανάκεια, απλά σου βγάζουν μερικές σκοτούρες απ’ το κεφάλι σου, αφήνοντάς σε να ασχοληθείς με άλλα ζητήματα. Το γεγονός πως η οδήγηση μοτοσυκλέτας απαιτεί το 100% της προσοχής σου, δεν αλλάζει. Αποδεδειγμένα όμως, τα συστήματα αυτά μειώνουν τις συνέπειες μιας λάθος εκτίμησης και μας βοηθούν να πάμε πιο γρήγορα, με περισσότερη ασφάλεια.

Κάθε εξέλιξη φέρνει νέες απαιτήσεις. Όταν το φαίρινγκ της BMW R100RS και τα άλλα full fairing που ακολούθησαν έκαναν εφικτό το πολύωρο ταξίδι μεγάλων ταχυτήτων, έθεσε και μια σειρά νέων, αυξημένων απαιτήσεων σε λάστιχα, αναρτήσεις, φρένα, πλαίσια… Όσο ανέβαιναν οι ιπποδυνάμεις και οι ταχύτητες, ανέβαιναν κι ένα σκαλί οι απαιτήσεις, όχι μόνο για την υπόλοιπη μοτοσυκλέτα, αλλά και για τον αναβάτη της. Όταν δεν υπήρχαν ρυθμίσεις αναρτήσεων, δεν ασχολούνταν κανείς μαζί τους κι όλα καλά, πορευόσουν μ’ αυτά που είχες. Βάλε όμως στην εξίσωση τις πλήρως ρυθμιζόμενες αναρτήσεις με hi-low speed συμπίεση, προφορτίσεις, επαναφορές, ύψος πίσω ανάρτησης, σκληρότητες ελατηρίων, ύψος στάθμης λαδιού και διαφορετικό ιξώδες, κι έχεις ένα λαμπρό νέο πεδίο γνώσης και πειραματισμών που οδηγεί και σε καλύτερη κατανόηση της συμπεριφοράς της μοτοσυκλέτας, και σε βελτίωση της συμπεριφοράς της, και σε πιο σκεπτόμενους αναβάτες, και σε πρόοδο των ίδιων των αναρτήσεων.

Φυσικά, το κάθε ηλεκτρονικό σύστημα που είναι προγραμματισμένο να λειτουργεί και να επεμβαίνει με ένα συγκεκριμένο τρόπο, έχει και ένα εγγενές και ουσιώδες μειονέκτημα: Είναι τόσο καλό (ή κακό) όσο του επιτρέπουν οι παράμετροι της λειτουργίας του. Μπορεί οι κατασκευαστές να λένε πως προγραμματίζουν τα συστήματά τους να αντιδρούν όπως θα ήθελε ένας έμπειρος αναβάτης, πιπιλίζοντας παράλληλα την καραμέλα της ασφάλειας, η πραγματικότητα όμως είναι πως στόχος των πωλήσεών τους δεν είναι το μικρό ποσοστό των πραγματικά καλών αναβατών, αλλά η μετριότητα της μάζας, που ελπίζουν να ψήσουν πως η υπερμοτοσυκλέτα τους δεν αποτελεί απειλή, αλλά ευεργέτημα. Πως θα τους ανεβάσει σε οδηγικές απολαύσεις παραδεισένιες, σε μέρη μακρινά κι ονειρεμένα, πως θα τους κάνει καλύτερους απ’ ότι είναι. Μόνο που αυτό δεν γίνεται. Κανείς προγραμματιστής δεν μπορεί να προβλέψει τις καταστάσεις που θα προκύψουν στην πραγματική ζωή, το ίδιο όπως κανείς κατασκευαστής κράνους δεν μπορεί να προβλέψει όλους τους πιθανούς τρόπους και τόπους πρόσκρουσης του ξερού μας κεφαλιού που θα φοράει το κράνος. Η ασφάλεια όμως είναι το μεγάλο εμπόρευμα των ημερών μας, κι αυτό μας πουλάνε όλοι. Η αλήθεια είναι πως με ηλεκτρονικά ή χωρίς, η μοτοσυκλέτα παραμένει υπέροχα επικίνδυνη, και γι’ αυτό την αγαπάμε. Φαίνεται πως μας χρειάζεται να νιώθουμε πως για μια ακόμη μέρα, για μια ακόμη βόλτα, τα καταφέραμε με την αξία μας απέναντι στους κινδύνους. Με βοηθήματα ή χωρίς. Κι αν μια μέρα βγει το απόλυτα ασφαλές μοντέλο που με τίποτα δεν θα σε αφήσει να κινδυνεύσεις, 1) Δεν θα είναι μοτοσυκλέτα, και 2) Δεν θα έχει ενδιαφέρον.’’

Πηγή https://www.motomag.gr/news/editorial/editorial-521-telos-tis-tehnis

7 Likes

Ωραίο άρθρο αλλά κατά την γνώμη μου έχει μερικά ατοπήματα, ή τουλάχιστον έτσι τα αντιλαμβάνομαι εγώ. Θέλω να πω τι σχέση έχουν οι πλατίνες, η ηλεκτρονική και το ρουμπινέτο με τα ταμπούρα, δισκόφρενα, τράκτιον κοντρόλ και ABS; Στην πρώτη περίπτωση μιλάμε για βελτιώσεις που έκαναν πιο εύκολη την ζωή των αναβατών ενώ στην δεύτερη για βελτιώσεις στον τρόπο που ανταποκρίνεται η μηχανή σε επικίνδυνες καταστάσεις. Μπορεί κάποιος να οδηγήσει πιο καλά και στα όρια επειδή του έβαλαν ρουμπινέτο; Μάλλον όχι.

Από την άλλη είναι προφανές ότι όσα ηλεκτρονικά και αν έχεις πάνω αν είσαι γκασμάς θα πέσεις και θα χτυπήσεις. Οι κορυφαίοι οδηγοί βρίσκουν τους τρόπους και εκμεταλλεύονται ό,τι βοηθήματα για να αυξήσουν τις επιδώσεις τους, αλλά ακόμα και αυτό έχει ένα όριο. Ας πούμε πχ ότι μπορεί να δημιουργηθεί ένα σύστημα που μπορεί στην πίστα να σου υποδείξει (ή ακόμα και να εφαρμόσει) το καλύτερο σημείο για να ξεκινήσεις να φρενάρεις, την ιδανική γραμμή, την ιδανική επιτάχυνση κλπ. Δεν ήμαστε και πολύ μακρυά από αυτή την τεχνολογία και ίσως να είναι υλοποιήσιμη ακόμα και σήμερα (στα τετράτροχα ξέρουμε ότι είναι γιατί υπάρχει ήδη). Νομίζω ότι αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα οδηγηθούμε στον αποκλεισμό συγκεκριμένων βελτιώσεων από τους αγώνες, όταν θα έχουμε φτάσει στο σημείο που πλέον η συμμέτοχη του αναβάτη θα είναι επικουρική. Για αυτό πχ στους αγώνες αυτοκινήτων αν και υπάρχει η τεχνολογία που θα μπορούσε να γίνει αυτό δεν εφαρμόζεται στους αγώνες, εκτός και αν κάποια στιγμή δούμε αγώνες χωρίς οδηγούς (κατά την γνώμη μου θα το δούμε και αυτό κάποια στιγμή).

Από την άλλη όταν μιλάμε για τις μάζες της μετριότητας και την οδήγηση στην καθημερινότητα, τότε αλλάζει το πράγμα. Σε αυτή την περίπτωση ο στόχος είναι πρωτίστως η ασφάλεια και σε δεύτερη μοίρα οι επιδώσεις. Αυτό αφήνει όσα περιθώρια θέλετε για να εφαρμοστούν οτιδήποτε βελτιώσεις, βλέπε αυτοκινούμενα οχήματα.

Άρα πραγματικά δεν έχει κανένα νόημα να συγκρίνουμε τους αγώνες με την καθημερινότητα και το τι βοηθήματα υπάρχουν στις δύο αυτές περιπτώσεις.

Και…

Ας υποθέσουμε ότι αυτό είναι εφικτό (που δεν είναι γιατί δεν υπάρχει απόλυτη ασφάλεια) τότε σημασία έχει

  1. πως θα το πούνε οι πολοί και μάλλον μοτοσυκλέτα θα λέγεται αν έχει δύο ρόδες
  2. θα έχει όμως χρηστικότητα και σίγουρα θα γίνει αποδεκτό από τις μάζες τις μετριότητας που τελικά όμως επιδυκνύουν τον δρόμο στις εταιρείες
1 Like

Έχει χωρίσει το άρθρο σε 3 διαφορετικές εποχές.
1)Τις πλατίνες τις δίνει σαν παράδειγμα ότι μπορούσαν να επισκευαστούν ακόμα και σε απομακρυσμένα σημεία σε αντίθεση με ένα fail ηλεκτρονικής.
2)Η εποχή που δεν χρειαζόταν να ρυθμίσεις τίποτα (αναρτήσεις,απόδοση κινητήρα κλπ).
3)Σημερινή εποχή.

Το οτι δεν υπάρχει απόλυτη ασφάλεια το αναφέρει σε άλλο άρθρο.
Για τα υπόλοιπα 2 συμφωνώ απόλυτα.

Η εξισωση αγώνων-καθημερινοτητας εχει σημασία γιατί η τεχνολογία εξελίσσεται κυρίως στους αγώνες και μετά περνάει στις μάζες.
Διάβαζα ένα ξένο άρθρο (λίγο παλαιότερο) που έλεγε ότι στο Βρετανικό πρωτάθλημα SBK είχαν μειώσει κατά πολύ την χρήση ηλεκτρονικών γιατί οι μικρές ομάδες δεν μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στο μεγάλο κόστος και γιατί το θέαμα γινόταν όλο και λιγότερο ελκυστικό.
Απο την μεριά τους οι αναβάτες είχαν αντιθετες απόψεις,άλλοι έλεγαν οτι είναι πιο fun to ride χωρίς πολλά μπλιμπλίκια και άλλοι έλεγαν οτι αισθανόντουσαν πιο ασφαλείς.

Το σίγουρο είναι ότι απο την στιγμή που οι μοτοσυκλέτες παραγωγής (αλλά και οι αγωνιστικές) γίνονται όλο και πιο δυνατές (αμφότερες λόγο ανταγωνισμού) καλό είναι να υπάρχουν τα ηλεκτρονικά βοηθήματα αλλά πρέπει να είναι όσο πιο δυνατόν ‘διακριτικά’ για να μην σου δίνουν την αίσθηση ότι η μηχανή σε πάει αντί να την πηγαίνεις εσυ.

Ο εγκεφαλος του ανθρωπου εχει ενα πολυ ιδιαιτερο χαρακτηριστικο που δεν διαθετει κανενα ηλεκτρονικο συστημα:Μαθαινει ,αποκτα εμπειρια και αναπρογραματιζεται.Το μειονεκτημα του βεβαια σε σχεση με τα ηλ/κα ειναι η ταχυτητα υπολογισμων και η πιθανοτητα λαθους.
Το αρθρο καλα τα λεει για την εξελιξη ,το μονο που διαφωνω ειναι η ασφαλεια.
Χωρις πολλα μπλιμπλικια ανεβαινει στη μοτο ο ασχετος η ο μετριος και απο τα πρωτα μετρα καταλαβαινει οτι υπαρχει επικινδυνοτητα και προσαρμοζεται (εκτος ελαχιστων εξαιρεσεων)αναλογως,αλλος παει σαν τη κοτα,αλλος προσπαθει να βελτιωθει αλλα με πληρη αυτοσυγκεντρωση αφου ξερει και νοιωθει τον κινδυνο(πχ καθημερινα μικρογλυστριματα).
Τωρα ανεβαινει καποιος ασχετος η μετριος στην(με πολλα ηλ/κα) μοτο ξεκιναει -στριβει-φρεναρει…ολα κατευχην,πιο γρηγορα το ιδιο.Αρχιζει και σκεφτεται διαφορα,δεν μπορει να συμβει τπτ η τι οδηγαρα ειμαι ,η πεφτει σε ληθαργο και απλα χειριζεται αντι να οδηγει χωρις την απαιτουμενη αυτοσυγκεντρωση…
Θα χαρακτηριζα την δευτερη περιπτωση(με ολα τα ηλ/κα μπλιμπλικια)πιο ασφαλη???Δεν νομιζω.
Α και κατι αλλο, ολοι οι οδηγοι αγωνων ακομα και οι σημερινοι τα πρωτα βηματα τα κανουν με αναλογικες μοτοσυκλετες,επισης ολοι προπονουνται και με μοτοκρος μοτοσυκλετες και ο λογος ειναι ενας,το πολυ συχνο η και συνεχες χασιμο-γλυστριμα ειναι η καλυτερη προπονηση για τον εγκεφαλο(εμπειρια,εξελιξη,αντανακλαστικα),αν ατροφησουν αυτα τοτε ερχονται τρομερα Ανασφαλεις συνθηκες.

2 Likes

Όλα ειναι για τις πωλήσεις,απο την στιγμή που οι ιπποδυνάμεις ξεφεύγουν προς τα πάνω (λόγο ανταγωνισμού) κάπως πρέπει να τιθασεύονται για να έχουν απήχηση στο ευρύ αγοραστικό κοινό
.Εχουμε φτάσει σε σημείο τα μεγάλα ον/οφ να έχουν 150 άλογα,δύναμη που μέχρι πριν 10-15 χρόνια είχαν μόνο τα SS και λιγότερο κάποια sport touring.Και τα πρώτα (SS) είχαν συγκεκριμένο αγοραστικό κοινό (και χρήση) και τα δεύτερα συνειδητοποιημένους (και συχνά με εμπειρία) αναβάτες.Αμφότερα δε έχουν μικρότερες πωλήσεις απο τα μεγάλα ον οφ που είναι το big thing …

Πέρα απο του πόσο τα ηλεκτρονικά συστήματα ευνουχίζουν ή όχι τον αναβάτη πρέπει να δούμε και τον τομέα αξιοπιστία η οποία μπορεί να πονέσει κυριολεκτικά ή μεταφορικά .

Κυριολεκτικό παράδειγμα (παραλίγο) πόνου.
Θυμάμαι πριν λίγα χρόνια σε τεστ περιοδικού ενός yamaha (νομίζω fazer 1000) ο δοκιμαστής έκανε μετρήσεις φρεναρίσματος και αφού ‘τσαρούχωσε’ τα φρένα με μεγάλη ταχύτητα το abs δεν λειτούργησε με αποτέλεσμα το μπλοκάρισμα του μπροστινού τροχού.Τελικά σώθηκε απο την εμπειρία του και λόγο καλών αντανακλαστικών …

Μεταφορικό παράδειγμα πόνου
Έχουμε αναρωτηθεί πόσο κοστίζει ένα πρόβλημα στο λειτουργικό/λογισμικό μιας μονάδας abs,ηλεκτρονικων αναρτήσεων ή δεν ξέρω τι άλλο?
Διαβάζω (και ξέρω) για ιδιοκτήτες που χάλασε το abs και πορεύονται χωρίς αυτό,άλλους που άλλαξαν τις ηλεκτρονικες αναρτήσεις με ‘συμβατικές’ γιατί δεν άξιζε να φτιάξουν τις υπάρχουσες και άλλους που τις επισκέυασαν μέσα στην εγγύηση και τις πούλησαν για να πάρουν κάτι άλλο.

Προσωπικά δεν θέλω ούτε abs ούτε άλλο παρόμοιο βοήθημα για τις μηχανές που επιλέγω να πορεύομαι
1)όχι γιατί είμαι χεράς (που δεν είμαι) αλλά θέλω να είμαι (να νιώθω τουλάχιστον) 100% υπευθυνος για την συμπεριφορά αυτουνού του πράγματος που έχω κάτω απο τα πόδια μου.
2)Δεν έχω καμιά όρεξη να ασχολούμαι με πράγματα που δεν έχω ιδέα πως επισκευάζονται όταν χαλάσουν (που θα χαλάσουν κάποια στιγμή).
3)Δεν έχω την οικονομική δυνατότητα να πληρώνω άλλους που εχουν ιδέα?? για το πως φτιαχνονται αυτά τα πράγματα
4)Μάλλον ανήκω στην κατηγορία "You can’t teach an old dog new tricks’ …

Δεν ειχα ποτε μηχανη με abs ποσο μαλλον με οποιοδηποτε αλλο ηλεκτρονικο βοηθημα (αρα ισως και να μην ειμαι αντικειμενικος)
Ομως το abs ειναι ενα συστημα δοκιμασμενο δεκαετιες τωρα και εφοσον αυτο λειτουργει οταν πρεπει και οπως πρεπει τοτε αποδεδειγμενα καποιος οσο και εμπειρος και να ειναι φρεναρει καλυτερα (σε μικροτερη αποσταση) με αυτο Συν τον οποιο ελεγχο του τιμονιου που εχει ακομα και σε ακραια φρεναρισματα
Σκεφτειτε, θα αγοραζε ποτε κανεις απο εμας καθημερινο αυτοκινητο ή μοτοσυκλετα χωρις abs απο επιλογη αν ειχε την δυνατοτητα να παρει το ιδιο ακριβως μοντελο στα ιδια χρηματα με abs;

Τελος συμφωνω με τα λογικα γραφομενα του κορακα παραπανω και συμπληρωνω οτι κατα την γνωμη μου τα ηλ/κα βοηθηματα μαλλον τον εμπειρο θα βοηθησουν να γινει καλυτερος παρα τον αρχαριο ο οποιος μην εχοντας οδηγησει επι μακρον καποια μοτο χωρις βοθηματα το πιθανοτερο ειναι να “τεμπελιασει”

Νομίζω ότι έμμεσα όλοι συμφωνούνε πως η τεχνολογία υπηρετεί περισσότερο την άνεση κ τις επιδόσεις κ λιγότερο ( όχι καθόλου, λιγότερο) την ασφάλεια. Είναι καλοδεχούμενη, αλλά η ιστορία έχει δείξει ότι η ασφάλεια σχετίζεται με τον ανθρώπινο εγκέφαλο (@KORAX): την παιδεία, την αντίληψη, τις δυνατότητες, το αίσθημα ευθύνης ή τις σωματικές ικανότητες: υγεία, αυτοσυγκέντρωση, αντανακλαστικά, όραση, ακοή. Όλα όσα υποτιμούμε.

Ωραίο άρθρο.

KORAX έγραψε:
Ο εγκεφαλος του ανθρωπου εχει ενα πολυ ιδιαιτερο χαρακτηριστικο που δεν διαθετει κανενα ηλεκτρονικο συστημα:Μαθαινει ,αποκτα εμπειρια και αναπρογραματιζεται

Κρατάω από το σχόλιο του Δημήτρη το παραπάνω.

Νομίζω πως η εξέλιξη δεν εμποδίζει κανέναν να μάθει. Αυτά ισχύουν για τις παλιές καραβάνες -σα και του λόγου μας- που οτιδήποτε νέο μας ενοχλεί.
Άλλο είναι να είσαι 50άρης και να έχεις προλάβει να οδηγήσεις τη φλορέτα του μπαμπά σου και άλλο είναι να είσαι 24 χρόνων και η πρώτη μηχανή που οδήγησες να είναι η MT09SP.
Κατ’ αρχάς ο επεξεργαστής, το πλαίσιο και οι αναρτήσεις του ανθρώπινου σώματος όταν είσαι 24 χρόνων “μαθαίνουν” πολύ καλύτερα οτιδήποτε τους δώσεις.
Τα περί προπονήσεων με αναλογικές μοτό, off-road κτλ αφορούν επαγγελματίες αθλητές που προπονούνται κυνηγώντας το βέλτιστο σε σχέση με τον ανταγωνισμό, αν είμασταν σε αυτή τη κατηγορία θα οδηγούσαμε και σκεϊτμπορντ…

Ενδιαφέρουσα συζήτηση για καφεδοσυνάντηση. Ωραίο άρθρο!