Triumph και Street Twin 2018

Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια τάση επιστροφής στις ρίζες των σπορ ρετρό μηχανών. Πολλοί μοτοσυκλετιστές αγοράζουν παλιές μοτοσυκλέτες με σκοπό την ανακατασκευή τους και άλλοι τις μετατρέπουν σε Cafe Racer προσθέτοντας το απαραίτητο φρεσκάρισμα. Θες η οικονομική κρίση, θες οτι η αγορά έχει κατακλυστεί από σύγχρονες μηχανές γεμάτες ηλεκτρονικά βοηθήματα, η νοσταλγία για επιστροφή στο μπαρ του Joe δημιούργησε μια ευκαρία για τα τμήματα marketing των εταιριών κατασκευής μοτοσυκλετών.
Η Triumph ίσως είναι η μόνη εταιρεία που επιμένει σε αυτό το δρόμο για πολλά χρόνια τώρα και είναι σίγουρο πως κανείς δε μπορεί να τη κατηγορήσει ότι εκμεταλλεύεται τη τάση της εποχής, αντιθέτως θα μπορούσε κανείς να πει πως λειτούργησε προφητικά στοχεύοντας αρχικά σε ένα μικρό αλλά σταθερό κοινό που λάτρευε τις ρετρό μοτοσυκλέτες.

Στην έκθεση μοτοσυκλέτας που έγινε το 2016 (2 χρόνια πριν) είχαμε την ευκαιρία να περιεργαστούμε μαζί με τον @konkost και τον @Lefkadios τις μηχανές που φιλοξενούσε το περίπτερο της Triumph. Το ενδιαφέρον μας επικεντρώθηκε κυρίως στα μοντέλα Thruxton και Thruxton R.

Για να μην μακρηγορώ τώρα -με τα πως και τα γιατί- το ότι αντίκρυσα ένα πανέμορφο κατακόκκινο Thruxton R σε έναν πεζόδρομο του Πειραιά με οδήγησε πρόσφατα στη βιτρίνα της Triumph και οι περασμένες ημέρες που αποτέλεσαν εβδομάδα test ride για τη Triumph ήταν μια καλή ευκαιρία για να δοκιμάσω τη μηχανή. Αμ δε…

Τα Thruxton και Thruxton R αποτελούν μαζί με το μικρό τους αδερφάκι Street Cup τις μόνες επιλογές που είναι ότι πιο κοντά σε Cafe Racer design μηχανές. Η αντιπροσωπεία που οργάνωσε την εβδομάδα test ride δεν είχε στη διάθεση της ούτε την R εκδοχή αλλά ούτε και το Street Cup, το τελευταίο μάλιστα μου είπαν ότι θα το καταργήσουν του χρόνου γιατί δεν έτυχε εμπορικής αποδοχής (σημειώνω ότι πρωτοπαρουσιάστηκε μόλις το 2016). Έτσι συμβιβάστηκα με το κλασικό Thruxton, τουλάχιστον θα είχα μια εντύπωση από τον δικύλινδρο κινητήρα των 1200cc και των σχεδόν 100 hp, έχοντας απωλέσει τη δυνατότητα να ζήσω την εμπειρία του πολλά καλά στημένου R, όπως διατυμπανίζουν όλοι οι Ευρωπαίοι δημοσιογράφοι του κόσμου της μοτοσυκλέτας.

triumph-thruxton-r-diablo-red

Μια μέρα πριν το καθορισμένο ραντεβού με πήραν τηλέφωνο για να μου ανακοινώσουν ότι εκτάκτως το Thruxton “έφυγε” από την έκθεση και ως εκ τούτου δεν ήταν εφικτό το test ride. Με ρώτησαν αν θα επιθυμούσα να οδηγήσω κάποιο άλλο μοντέλο και η επιλογή μου ήταν το Street Cup… Δυστυχώς ούτε αυτό υπήρχε, μου αντιπρότειναν όμως το Street Twin το οποίο φορούσε ακριβώς τον ίδιο κινητήρα και ήταν διαθέσιμο. Όπως τους είπα -ελαφρά διαμαρτυρόμενος- και μου επιβεβαίωσαν και οι ίδιοι, το Street Twin ως θέση οδήγησης δεν έχει καμία συγγένεια με το Street Cup. Για μια στιγμή μου πέρασε από το μυαλό να εγκαταλείψω την ιδέα του test ride και τη Triumph για πάντα από το μυαλό μου αλλά θα έχανα την ευκαιρία να οδηγήσω μια μηχανή αυτού του είδους, οπότε προχώρησα.

Νωρίς το επόμενο μεσημέρι βρέθηκα στην αντιπροσωπεία και αφού τακτοποιήσαμε το τυπικό κομμάτι βρέθηκα καβάλα σε ένα μπορντώ-ρόδο-κόκκινο Street Twin.

Για να είμαι ειλικρινής παρά τις πρώτες άσχημες εντυπώσεις που αφορούσαν το επίπεδο της οργάνωσης της εβδομάδας test ride περίμενα πως η Street Twin θα μου έκρυβε κάποιες ευχάριστες εκπλήξεις ως αντάλλαγμα. Όμως η πικρή γεύση της Triumph είχε αποφασίσει να εγκατασταθεί για τα καλά ως εντύπωση στο μυαλό μου…

Τα όργανα ήταν φτωχά και η απουσία του αναλογικού στροφόμετρου “φώναζε” από τη πρώτη ματιά.

Ο συμπλέκτης ήταν ρυθμισμένος να αποσυμπλεκτάρει αρκετά ψηλά στο τελείωμα της διαδρομής της μανέτας πράγμα που είτε το συνηθίζεις είτε το ρυθμίζεις εκεί που θέλεις αλλά παρά την ύπαρξη του συστήματος ride-by-wire κάθε ξεκίνημα της μοτοσυκλέτας συνοδευόταν από μια μικρή δυσάρεστη τρύπα στις πρώτες-πρώτες στροφές που αμέσως μετά ερχόταν να αντικατασταθεί από τη τεράστια -αλλά ευτυχώς ευχάριστη αυτή τη φορά- ροπή των 900cc του εν σειρά 5τάχυτου κινητήρα (άλλη μία αυθεντική γεύση από τα παλιά που θα προτιμούσα να απουσιάζει).

Η ροπή των 80 Nm από τις 3200 στροφές και ένα ευτυχώς αρκετά ανεκτικό traction control έρχεται να χρυσώσει το χάπι των 55 αλόγων, συνοδεύοντας όμως τη μηχανή από κάποιους κραδασμούς που δεν είχα συνηθίσει από δικύλινδρη μηχανή.
Το φρενάρισμα αν και προοδευτικό απαιτούσε να βυθίσεις αρκετά τη μανέτα για να αισθανθείς τη σιγουριά που σε άλλες μηχανές έρχεται από το πρώτο “τσίμπημα”. Ίσως εδώ να ευθύνεται για τις εντυπώσεις το υψηλόκεντρο βάρος που μοιάζει να συγκεντρώνεται στο εμπρός μέρος της μηχανής και ο μονός δίσκος των 310mm μπροστά. Απλά για τα πρακτικά της υπόθεσης σας ενημερώνω πως η Triumph ανακοινώνει πως το βάρος της μηχανής είναι 198 κιλά στεγνή αλλά θα ορκιζόμουν πως είναι τουλάχιστον 230 κιλά. Θετικό πρόσιμο στην υπόθεση φρένα πήρε το ABS που επεμβαίνει διακριτικά και μόνο εκεί που πραγματικά χρειάζεται. Το πίσω φρένο με τον δίσκο των 255mm ήταν σαφώς καλύτερο αφού είχε και τη βοήθεια του συγκεκριμένου δικύλινδρου κινητήρα.

Έχετε ακούσει την έκφραση “στρίβει με τη σκέψη”, ε το Street Twin απέχει έτη φωτός από αυτή την εκδοχή. Ναι κάθε μηχανή τη συνηθίζεις, ναι χρειάζεται πάντοτε ένα κάποιο χρονικό διάστημα για να προσαρμοστείς στα δεδομένα μιας διαφορετικής μηχανής αλλά για μένα η πρώτη εντύπωση που μου μεταφέρει μια μηχανή είναι καίριας σημασίας κι εδώ φαίνεται πως το συμβατικό πηρούνι της Kayaba με τα 41mm και το κοινής προέλευσης πίσω αμορτεσέρ δεν με κέρδισαν καθόλου. Θα μπορούσα να επιρρίψω την ευθύνη στον 18άρη μπροστινό τροχό αλλά όταν πλάγιαζα τη μηχανή το διαγραφόμενο τόξο ήταν πολύ μεγαλύτερο από οποιαδήποτε άλλη μηχανή έχω οδηγήσει στο παρελθόν, ανεξαρτήτως κατηγορίας από παπί μέχρι On/Off ή Street. Στα 30 λεπτά που είχα τη μηχανή στη κατοχή μου αυτή η εντύπωση δεν άλλαξε καθόλου ούτε βελτιώθηκε όταν ξεθάρεψα λιγάκι και άρχισα να τη πλαγιάζω λίγο περισσότερο.

Συμπέρασμα Νο1: Είναι μια μηχανή βόλτας χωρίς να μπορεί να έχει καμία επιπλέον απαίτηση ο ιδιοκτήτης της.

Συμπέρασμα Νο2: H Thruxton αποτελεί μάλλον την βασίλισσα της κατηγορίας των Neo retro της Triumph και είναι αρνητικά εντυπωσιακό το test ride να πλαισιώνεται από “δανεικές” όπως κατάλαβα μηχανές. ΟΚ έχουμε κρίση και ίσως οι εποχές να είναι δύσκολες για κάθε επιχειρηματική δράση αλλά είναι κρίμα μια θεωρητικά θετική προσπάθεια τελικά να αφήνει αρνητικά συναισθήματα. Οπότε προσπαθώντας να μη βγάζω εύκολα συμπεράσματα θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να μάθουμε από έναν ιδιοκτήτη οποιουδήποτε μοντέλου της Triumph πως είναι να ζεις με την υποστήριξη της εδώ αντιπροσωπείας.

5 Likes

Ωραίο άρθρο @STF, να σαι καλά :+1:

1 Like

Ωραία μας τα έγραψες και ευχαριστούμε.
Να σταθώ λίγο στον επίλογό σου… είναι γνωστό εδώ και χρόνια πως όποιος παίρνει Τριούμφ πάει σε 1 άντε 2 συνεργεία στην Αθήνα. Και τα 2 δεν ανήκουν στο επίσημο δίκτυο. Οπότε αυτό νομίζω πως απαντά κάπως στο ερώτημά σου.